اگر پسربچه‌ی شش ساله‌ای بعد از زده شدن زنگ آخر ِ اولین روز مدرسه‌اش، ساعت‌ها پشت در مدرسه منتظر مادرش بماند و بعد از آمدن همه‌ی مادرها و رفتن همه‌ی پسربچه‌ها، مطمئن شود که مادرش دیگر دنبالش نمی‌آید و با چشم‌های اشک‌آلود به درخت چنار ِ جلوی کتابفروشی بغل مدرسه تکیه دهد و...

... جا‌پا‌ها از كنار جاده شروع شده‌بود و ماشيني آن طرف‌ها نبود. شايد با يك وسيله‌ی نقليه‌ی عمومي يا كرايه‌اي آمده بوده‌اند. زن در سمت راست مرد راه رفته‌بوده. فاصله‌ی پاي چپ زن و پاي راست مرد كمي بيش‌تر از يك وجب من بود. پس كاملن در كنار هم، چسبيده به هم و شايد دست در دست هم و حتا دست در كمر هم راه رفته‌بوده‌اند...

...و او در حالی که سعی خواهد کرد مصراع‌های درهم شده را از هم تشخیص دهد و زیر لب تکرار کند، چمدان ِ کوچکش را از همان دم ِ در پرت خواهد کرد روی تخت، و جفت‌پا و با دو گام ِ بلند تا کنار پنجره خواهد پرید و سرش را بیرون خواهد برد و بینی‌اش را به زور میان ِ نرده های تنگ ِ هم ِ پشت ِ پنجره فرو خواهد کرد و از لای نرده‌ها، حیاط ِ بزرگ ِ هتل را دید خواهد زد که دور تا دور و تا شش طبقه، پنجره ها و نرده‌های مشابه به آغوشش کشیده‌اند...

ویرایشی دیگر...

...بوی آهن می‌آمد، آهن زنگ‌زده. از داخل چمدان، یک ستون مورچه بیرون می‌آمد، خیسِ شاش. و هر یک، چیزی به دهان داشت. انگار پای سوسک. یا شاید مژگان. مژگان‌های مادرم...

ديدم كه بوسيدش. ديدم كه دست انداخت گردنش. حمیده هم او را بوسيد. با شرم و حيا. اما مگر فرقی هم می‌كند؟ با شرم يا بدون شرم. من را هم آن اول‌ها همين‌طور می‌بوسيد و سرش را هميشه همين‌طور پايين می‌انداخت، با همين گونه‌های گل‌گون...

... و من هر روز صبح، باید با مهربانی سر و گونه‌هایش را نوازش کنم، موهایش را شانه کنم، ببوسمش و با آن‌که می‌دانم مرده، با آن‌که می‌دانم همیشه مرده بوده، از یکی از این ساقه‌های ترد ِ سبز بالا بروم، بند کفشم را باز کنم و با آن، او را، آن مرده‌ی احمق زیبا و پرتوقع را بیاویزم تا خفه شود و بعد تا عصر، احمقانه و منتظر از برابرش رژه بروم و سلام تمام احمق‌هایی را که مثل من از برابرش می‌گذرند جواب دهم. و خاطره‌هایم همه باید یکی باشند...

سر خيابان، پيرمردي مغازه دارد. با گونه‌هايي پت و پهن، دندان‌هايي سفيد و يك‌دست، و گوش‌هايي كوچك. سيم ِ سمعك كوچكي از گوش چپش بيرون آمده و در موهاي سفيدِ سفيدش گم مي‌شود. مغازه‌ي كوچكش كه هميشه بوي گل‌ محمدي مي‌دهد، پر ِ لحاف است. لحاف‌هاي دست دوّم. و من پنج روز پيش، لحافي از او خريدم. لحافي آبي‌رنگ...

... من تنها آدمی شبیه سگم که خایه‌های خودم را خورده‌ام و می‌خواهم از میان شما بروم. من دوست ندارم میان شما زندگی کنم. ولم کنید جان پدربزرگتان...

(ویرایش جدید)
زن زيبا، دو صندلي را با هم گرفته‌بود و من، تك‌صندلي رو به روي او را. هر دو در رديف ششم صندلي‌هاي اتوبوس بوديم، و از رديف ما به بعد، مسافري نبود. اتوبوس نيمه‌پر بود. از ساعت هفت عصر كه راه افتاده‌بوديم، يكي دو بار و در نور قرمز چراغ‌هاي داخل اتوبوس توانستم ببينمش. زيبا بود. و زماني كه اتوبوس براي شام توقف كرد و چراغ‌هاي اصلي داخل آن روشن شد، و بعدتر داخل رستوران كه بهتر ديدمش، فهميدم خيلي زيباست. زيباتر از آن‌چه فكر مي‌كردم. و فكر كردم مه‌پيكر يعني همين، و حور بهشتي. و فكر كردم سراپا زيبايي و ناز.
(ادامه در سایت جن و پری)

پدر می‌گوید که می‌دانسته دارند سنگ‌ها را پس می‌زنند. صدایشان را به ‌خوبی می‌شنیده و حتا باریکه‌ی نوری را هم به یاد دارد که از لای انبوه سنگ و خاک، از بغل ِ گوش راستش رد می‌شده و به جایی روی کف ماشینش می‌تابیده است. این‌ها را مثل دورترین خاطره‌ی زندگی‌اش به یاد دارد. بعد، دیگر تاریکی بوده و سکوت. همین سکوت را هم به یاد دارد. آن‌ها که داشتند خاک و سنگ روی ماشین را کنار می‌زدند دو نفر بوده‌اند: زن و شوهری که بعدها برای پدر تعریف کرده‌اند که شب پیش را، هر دو، خواب ِ نوزادی نورانی دیده‌اند؛ و صبح در آغوش هم، بر کوری ِ ده ساله‌ی اجاقشان گریسته‌اند و همه‌ی آن روز را در انتظار حادثه‌ای بزرگ بوده‌اند، بی‌که هیچ‌کدام‌شان دل به کار ِ مزرعه بدهد؛ تا وقتی که صدای ریزش کوه را روی جاده شنیده‌اند و زن داد زده که: "یک ماشین زیر کوه مانده. خودم دیدم. سفید بود." و هر دو دویده‌‌اند و مرد در حال دویدن داد زده که: "خواب دیشبی را خدا به‌خیر کند."

ادامه در سایت قابیل

سرش را آورده‌بود بالا و نگاهم می‌کرد. رو لب‌هایش لبخند بود و چانه‌اش برق می‌زد. دستی به کاغذ آگهی‌ام کشید. دستش را با احتیاط به من نزدیک می‌کرد. نوک چهار انگشتش را گذاشت پایین عکسم و بعد آرام آن‌ها را بالا آورد. چشم‌هایم را ناز کرد. گوش‌هایم را. گونه‌هایم را فشار‌داد.یک بار تند از روی لب‌هایم گذشت. انگار ترسید. خودم را کشیده‌بودم جلو و چیزی نمانده‌بود کاغذ آگهی را پاره‌کنم. دلم داشت از دیوار همسایه بیرون می‌زد. و وقتی که برای بار دوم انگشت‌هایش را به لب‌هایم کشید دیگر نتوانستم تحمل‌کنم و نوک انگشت وسطی‌اش را بوسیدم. طعم گیلاس می‌داد. گیلاس‌های باغچه‌مان که در آخرین لحظه‌های هوشیاری‌ام به فکرشان بودم.