...دیکتاتوری یا فاشیسم در سطح سیاسی و اجتماعی چیزی نیستند جز پیروزی جزمیت و تنگ‏نظری یا پیروزی ذهن دربند. در سطح فردی نیز حماقت و تعصب پیروزی کلیشه‌ و جهل است بر اگاهی و این به‌ نوبه‌ خود باعث می‏شود که‌ واکنش ذهنی ما به‌ جهان پیرامون‏مان ...

... یک رمان جمعی که‌ قهرمان آن جزیره‌ دومینیکن یا بهتر است که‌ بگوییم قهرمان رمان اراذل و اوباش حاکم بر جمهوری دومینیکن در طول دوران تروخیللو از یک سو و زخم‏خوردگان دیکتاتور از سوی دیگر...

... در حقیقت چنین به‌ نظر می‏رسد که‌ شکاف میان ما (جهان اولی‏ها) و جهان سومی‏ها در حادترین شکل خود مربوط به‌ این نکته‌ است که‌ جهان اولی‏ها زندگی طولانی و رضایت‏بخشی دارند آکنده‌ از تنعمات مادی و فرهنگی (ناسوتی)، درحالی‌که‌ جهان سومی‏ها زندگی خود را وقف اموری تعالی‏بخش (لاهوتی) می‏سازند...

...آنها سایه‌ی‌ نگران‏کننده‌ و گاه‌ تشویق‏کننده‌ی‌ استاد را همیشه‌ بر خود احساس خواهند کرد و البته‌ تا زمانی که‌ مرتکب جنایت پدرکُشی (ادبی) نشده‌ باشند، همچنان داغ استاد را بر پیشانی دارند و خود هرگز استاد نخواهند شد...

...برای یک دیکتاتور اصیل (دیکتاتورها هرچه‌ پلیدتر باشند اصیلترند) از جنس صدام حسین جهان چیزی نیست جز نمایشگاه‌ نفس و در حقیقت همان کلام سنت بوو را می‏توان در مورد صدام حسین نیز تکرار کرد: صدام ابله‌ بر چیزی جز نفس خود آگاهی ندارد...

شاید من با برخی دیدگاه‌‌های آقای صلاح عباسی در این مقاله موافق نباشم امّا نمی‌توانم از خواندن چندباره‌ی آن لذت نبرم. مثل یک داستان، من را می‌گیرد و حسرت‌ها و یادهای تکرارناشدنی ِ نفس‌گیرترین لحظه‌های خواندن را در وجودم زنده‌می‌کند: فاکنر، کافکا، معروفی، آل‌احمد، بورخس، همینگ‌وی، استیونسن، بالزاک، تولستوی، فوئنتس، جک لندن، ابراهیم گلستان، خواجوی کرمانی، حافظ، پیکاسو و...

... سارتر می‏گوید روانکاو به‌ من نمی‏گوید که‌ کدام محرکهای فرهنگی و اجتماعی و مذهبی و به‌ چه‌ ترتیبی برای فرد گرفتاری درست کرده‌اند. روانکاوی فردی تنها و بدون تعلقات و وابستگیهای اجتماعی و فرهنگی و دینی را مورد ملاحظه‌ و مطالعه‌ قرار می‏دهد و بر اهمیت دوران کودکی فرد و پیوندهایش با اعضای خانواده‌ پای می‏فشارد، اما به‌ من نمی‏گوید کدام ارزشهای دینی و فرهنگی و اجتماعی در شکلگیری و تعیین نحوه‌ روابط فرد با خانواده‌اش نقش داشته‌اند...